Τη μάθαμε ως πόλη της Κόκα κόλα, κλέφτρα κίσσα των Ολυμπιακών του 1996, πατριδα του «φυστικά» προέδρου, Τζίμμυ Κάρτερ, σπίτι του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Για τους αμερικάνους είναι πρωτεύουσα του ρατσισμού και της εγκληματικότητας, μια άσκημη πόλη του νότου, βυθισμένη στη ζέστη και την υγρασία. Όχι για όλους τους αμερικάνους. Είναι κάποιοι που έχουν τη Τζώρτζια στο μυαλό τους, είναι άλλοι που βλέπουν σε αυτή τη λαβωμένη Σκάρλετ της συνομοσπονδίας, που υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει τα όπλα της μετά τη μεγάλη μάχη της Ατλάντα.

Ο Ερλ είναι εθελοντής. Συμμετέχει στην ετήσια σειρά εκδηλώσεων για τη θρυλική μάχη, ξεναγώντας κόσμο στο μικρό νεκροταφείο Κλέι, του Κέρκγουντ. Από όσα διηγείται, από τις μανόλιες και τους τάφους χωρίς ταφόπλακα της μεγάλης ύφεσης στη δεκαετία του 1920, σου καρφώνεται στο νου εκείνο το πως – το πως οι λευκοί Κλέι και άλλοι ακόμη, πήραν τους νεκρούς τους σε αλλα νεκροταφεία, όταν σε ετούτο εδώ άρχισαν να θάβονται και μαύροι. Ισότητα – ούτε στο θάνατο. (Φωτογραφία: Ν. Βεντούρας)

Συνέχεια...

Ξεκινήσαμε το Worldbeat ως ένα ταξιδιωτικό ιστολόγιο, για τις περιπλανήσεις μας στο Highway 61 (2006) και την Route 66 (2007). Αποφασίσαμε ότι μπορεί να είναι αυτό και πολλά ακόμη —με λίγη προσπάθεια. Στην πρώτη φάση της νέας μας ενσάρκωσης, θα δημοσιεύουμε δυο φορές την εβδομάδα ανταποκρίσεις, ειδήσεις και σχόλια από τις ΗΠΑ, την χώρα της επαγγελίας και κοιλιά του κτήνους (ναι, και τα δύο μαζί). Ξεκινάμε στις 20 Ιουλίου 2008.

Το δικό μας “πρώτο βήμα”, η αρχή του παντός κατά την γνωστή ρήση, είναι πάντα το παραμύθι του βιβλίου και του χάρτη. Παραμύθι, όπως παρηγορία. Ειδικά σε μια τόσο δύσκολη χρονιά, όπως αυτή που πέρασε, πολλές φορές χρειάστηκε το αποκούμπι του ονείρου, του Δρόμου.(Φωτογραφία: Ν. Βεντούρας)

Συνέχεια...