. Sweet Home Chicago 22/08/2008

Είναι η πιο υποτιμημένη από τις αμερικανικές μεγαπόλεις. Έχει ότι όλες οι άλλες και μια στάλα περηφάνεια παραπάνω. Όχι αλαζονεία – περηφάνεια. Είναι μοναδικό όσο λίγες πόλεις των ΗΠΑ, παραμένει λαϊκό και ας περπατούν ντυμένοι εκατομμύρια όσοι διασχίζουν το «Magnificent Mile», τη Μίσιγκαν της πολυτέλειας. Το Σικάγο έχει το «ελ» – τη δική του, ιδιαίτερη δημόσια συγκοινωνία- τα ποτάμια, τη λίμνη, το skyline μιας πόλης που ποτέ δεν κοιμάται αλλά δεν το κάνει και θέμα, έχει την επαναστατική παράδοση, την αρετή και το έγκλημα, όπως έχει και την μοντέρνα αρχιτεκτονική και τον αρ νουβώ χαρακτήρα, την μουσική ιστορία και ένα εξαιρετικό Ινστιτούτο/μουσείο τέχνης, έχει το πάρκο της χιλιετίας, το Millennium Park, να φιλοξενεί τους σικάγκοανς που κάνουν γιόγκα και τάι τσι, τρώνε ή βρέχονται στα συντριβάνια, περπατούν χαλαρά, ήρεμα, σα θεσσαλονικείς. Έχει και είναι για πάρτη του. (Φωτογραφία: Ν. Βεντούρας)

Συνέχεια...

. Ινδιάνικο καλοκαίρι 17/08/2008

Είναι Ογκλάλα Σιού. Τη λένε Απολλωνία. Δεν ήξερε ότι το όνομά της είναι ελληνικό. Της άρεσε η ιστορία του Απολλωνα και πως το όνομά της σημαίνει φως. Της άρεσε που και το ξένο όνομα σημαίνει κάτι. Προσέχει τη μικρή της αδελφή και το «μαγαζί», ένα πάγκο ρούχα και βιντεοκασέτες, που έχουν στήσει αυτό το Σάββατο οι δικοί της στην αυλή. Indian Yard Sale!, γραφει στην είσοδο του σπιτιού. Χαμογελάει πολύ λίγο. Παίζει με την Κίλι, την μικρή και το σκύλο τους. Δεν υπάρχουν παιγνίδια. Η τηλεόραση παίζει την «Κουκλίτσα με τα Ροζ». Τη σκηνή που εκείνος κατεβαίνει σα ροκ εν ρολ ήρωας τη σκάλα. (Φωτογραφία: Ν. Βεντούρας)

Συνέχεια...

. Ο Λένιν στην Ουάσιγκτον 14/08/2008

Η Λαϊκή Δημοκρατία του Φρεμόντ βρίσκεται στο κέντρο του Σηάτλ της πολιτείας της Ουάσιγκτον. Παιδί της ριζοσπαστικής Αμερικής, στολίζεται από ένα άγαλμα του Λένιν, ύψους περίπου πέντε μέτρων, το οποίο διέσωσε ένας φρεμόντιος σηατλιώτης από την πάλαι ποτέ Τσεχοσλοβακία. Το γλυπτό (γλύπτης ο βούλγαρος Εμίλ Βενκόφ, τοποθεσία κεντρική πλατεία της πόλεως Ποπράντ, που σήμερα ανήκει στη Σλοβακία) ήταν να γίνει μέταλλο, να βρει το δρόμο για το χυτήριο, το 1989, μετά την «βελούδινη επανάσταση». Όμως ο ουασιγκτόνιος Λιούς Κάρπεντερ, καθηγητής της αγγλικής στο Ποπράντ εκείνο τον καιρό, αποφάσισε να το σώσει, αντιμετωπίζοντάς το ως έργο τέχνης κι όχι ως Λένιν. Έβαλε υποθήκη το σπίτι του, πλήρωσε τα 13.000 δολάρια που κόστιζε ο μπρούντζος του αγάλματος στο δήμο του Ποπραντ και έστειλε το νέο του απόκτημα στην πατρίδα. (Φωτογραφία: Ν. Βεντούρας)

Συνέχεια...