To μαγαζάκι του Χόλλυ Ριτζ, μιας μικρής κοινότητας έξω απ” την Ινδιανόλα («πατρίδα του θρύλου των Μπλουζ, Μπι Μπι Κινγκ», θυμίζει η πινακίδα), δούλευε πάνω από έναν αιώνα τώρα. Έκλεισε φέτος, όπως και τόσα άλλα μαγαζιά στις ΗΠΑ. «Σας ευχαριστούμε για 40 χρόνια», αποχαιρετά την πελατεία το κινέζικο του Γκρηνβιλ. Πολλοί εύχονται να ξανανοίξει, και ίσως τα καταφέρει, ίσως είναι παρένθεση ή κόμμα όλα ετούτα. Όμως, το μαγαζάκι του Χόλλυ Ριτζ κλείνει σαν τελεία και παύλα σε ένα από τα πιο συγκινητικά κεφάλαια της ιστορίας των μπλουζ. Κάπου στα 30ς ήταν το στέκι του Τσάρλι Πάττον. Τότε ήρθε να του κάνει παρέα και ο Χάουλιν Γουλφ. Στο παγκάκι έξω από το μαγαζί έπαιζαν παρέα - μαζεύονταν να τους ακούσουν πιτσιρικάδες Τζίμμυ Ρηντ και Γουίλι Φόστερ. Ύστερα, πήραν σειρά στο ίδιο παγκάκι ο Μίλτον Κάμπελ, ο Αλμπερτ Κινγκ, ο γείτονας Μπι Μπι… Μέχρι πέρυσι το μαγαζί ήταν ανοικτό, η προφορική παράδοση ζωντανή. Τώρα, έκλεισε. Περιμένει την αναμνηστική ταμπέλα και όσους θέλουν τον δρόμο εύκολο κι ανοικτό. (Φωτογραφία: Ν. Βεντούρας)

Είναι η πιο υποτιμημένη από τις αμερικανικές μεγαπόλεις. Έχει ότι όλες οι άλλες και μια στάλα περηφάνεια παραπάνω. Όχι αλαζονεία - περηφάνεια. Είναι μοναδικό όσο λίγες πόλεις των ΗΠΑ, παραμένει λαϊκό και ας περπατούν ντυμένοι εκατομμύρια όσοι διασχίζουν το «Magnificent Mile», τη Μίσιγκαν της πολυτέλειας. Το Σικάγο έχει το «ελ» - τη δική του, ιδιαίτερη δημόσια συγκοινωνία- τα ποτάμια, τη λίμνη, το skyline μιας πόλης που ποτέ δεν κοιμάται αλλά δεν το κάνει και θέμα, έχει την επαναστατική παράδοση, την αρετή και το έγκλημα, όπως έχει και την μοντέρνα αρχιτεκτονική και τον αρ νουβώ χαρακτήρα, την μουσική ιστορία και ένα εξαιρετικό Ινστιτούτο/μουσείο τέχνης, έχει το πάρκο της χιλιετίας, το Millennium Park, να φιλοξενεί τους σικάγκοανς που κάνουν γιόγκα και τάι τσι, τρώνε ή βρέχονται στα συντριβάνια, περπατούν χαλαρά, ήρεμα, σα θεσσαλονικείς. Έχει και είναι για πάρτη του. (Φωτογραφία: Ν. Βεντούρας)

Είναι Ογκλάλα Σιού. Τη λένε Απολλωνία. Δεν ήξερε ότι το όνομά της είναι ελληνικό. Της άρεσε η ιστορία του Απολλωνα και πως το όνομά της σημαίνει φως. Της άρεσε που και το ξένο όνομα σημαίνει κάτι. Προσέχει τη μικρή της αδελφή και το «μαγαζί», ένα πάγκο ρούχα και βιντεοκασέτες, που έχουν στήσει αυτό το Σάββατο οι δικοί της στην αυλή. Indian Yard Sale!, γραφει στην είσοδο του σπιτιού. Χαμογελάει πολύ λίγο. Παίζει με την Κίλι, την μικρή και το σκύλο τους. Δεν υπάρχουν παιγνίδια. Η τηλεόραση παίζει την «Κουκλίτσα με τα Ροζ». Τη σκηνή που εκείνος κατεβαίνει σα ροκ εν ρολ ήρωας τη σκάλα. (Φωτογραφία: Ν. Βεντούρας)

Η Λαϊκή Δημοκρατία του Φρεμόντ βρίσκεται στο κέντρο του Σηάτλ της πολιτείας της Ουάσιγκτον. Παιδί της ριζοσπαστικής Αμερικής, στολίζεται από ένα άγαλμα του Λένιν, ύψους περίπου πέντε μέτρων, το οποίο διέσωσε ένας φρεμόντιος σηατλιώτης από την πάλαι ποτέ Τσεχοσλοβακία. Το γλυπτό (γλύπτης ο βούλγαρος Εμίλ Βενκόφ, τοποθεσία κεντρική πλατεία της πόλεως Ποπράντ, που σήμερα ανήκει στη Σλοβακία) ήταν να γίνει μέταλλο, να βρει το δρόμο για το χυτήριο, το 1989, μετά την «βελούδινη επανάσταση». Όμως ο ουασιγκτόνιος Λιούς Κάρπεντερ, καθηγητής της αγγλικής στο Ποπράντ εκείνο τον καιρό, αποφάσισε να το σώσει, αντιμετωπίζοντάς το ως έργο τέχνης κι όχι ως Λένιν. Έβαλε υποθήκη το σπίτι του, πλήρωσε τα 13.000 δολάρια που κόστιζε ο μπρούντζος του αγάλματος στο δήμο του Ποπραντ και έστειλε το νέο του απόκτημα στην πατρίδα. (Φωτογραφία: Ν. Βεντούρας)

Στην αγορά που στήνουν στη Σάντα Ρόζα κάθε καλοκαιριάτικη Πέμπτη οι αγρότες, οι εστιάτορες και τα νεανικά μικρομάγαζα με σκουλαρίκια και τατού, φέτος, όπως και κάθε εκλογική χρονιά άλλωστε, προστίθενται τα εκλογικά τραπεζακια. Δίπλα στα πλούσια ελέη της Καλιφόρνιας και τα υπέροχα χρώματα της αγροτικής παραγωγής, δίπλα σε καντίνες με κορεάτικα, ελληνικά και μεξικάνικα μεζεκλίκια, οι πολιτικές συζητήσεις δεν ανθούν με τον ελληνικό τρόπο, όσο και αν όλοι επιμένουν πως «φέτος είναι η πιο πολιτική χρονιά που θυμούνται εδώ και χρόνια». (Φωτογραφία: Ν. Βεντούρας)

Το πάρκο της Λευκής Άμμου, το White Sands, βρίσκεται μετά τους Σταυρούς (las Cruces) και πριν το Αλαμογόρδο, στο Νέο Μεξικό. «Σταυροί» γιατί εδώ ήταν στη σειρά οι σταυροί των σφαγμένων εποίκων, των Ισπανών που έπεσαν στα χέρια των μεσκαλέρο Απάτσι. Πίσω στο πάρκο. Οι θίνες της λευκής άμμου, μες στην έρημο, κάτω από τον καυτό ήλιο, σκόνη γύψου κατεβασμένη απ” τα βουνά, παίζουν το ρόλο παραλίας για τα παιδιά του Λας Κρούτσες, που έρχονται δω, στο θαύμα, εφοδιασμένα πλαστικούς δίσκους ή χαρτόνια για να τσουλίσουν φωνάζοντας τη χαρά τους μες στην υποβλητική σιωπή της ακίνητης ζωής. (Φωτογραφία: Ν. Βεντούρας)

Στις πινακίδες των αυτοκινήτων, στην κάτω αριστερά γωνία, στις πινακίδες των αυτοκινήτων της Αριζόνας, κάτω αριστερά, είναι ένας κάκτος. Αυτός ο κάκτος που άπο κάτω του ξεκουράζονται οι μεξικάνοι στο Λούκυ Λουκ, με το σομπρέρο να τους κρύβει το πρόσωπο. Αυτός ο κάκτος, που κάνει την Αριζόνα Μεξικό, λέγεται Σαγουάρος και ζει ντα νότια. Καποτε φτανει σε ύψος τα δεκαπεντε μετρα, καποτε - το Μαη- ανθίζει και ντυνεται τα καλά του. Είναι το παιδί της ερήμου. Ο θησαυρός της. Καποτε δίπλα του αφηνουν οι δεκαετίες της νοσταλγίας τα σημάδια τους που όμως, ακόμη και τα τρυφερότερα, δεν μπορουν να τον νικήσουν.(Φωτογραφία: Ν. Βεντούρας)