That loving feeling
από mirandolina στις August 17th, 2007
Πριν τη Βαλτιμόρη, που είμασταν; ξεχνάω πια. Μοτελ, δρόμος, μικρά χαμόγελα, βενζίνη όλο να φτηναίνει, τι να πάρω της μαμάς;, και ύστερα πόλη, Βαλτιμόρη, Ο Μπάλτιμορ, η Μπίλλυ, με έχει στοιχειώσει η Μπίλλυ, την αγαπούσε πολύ ο Τζακ ξες.Μαίνουμε με την Ελεν και τον Μάικλ, γιορτή μεγάλη, η πόλη μας ανήκει, χαιρόμαστε την πιο όμορφη αγορά της αμερικής, την πιο λαϊκή, την πιο ζωντανή, ύστερα πάλι η Μπίλλυ και ο δρόμος των δακρύων και το κορίτσι στο μουσείο της ιστορίας των μαύρων του Μέριλαντ που μας σφίγγει το χέρι ενθουσιασμένο - “δεν πρόκειται να έρθω κοντύτερα από αυτό στην Ελλάδα!” και είμαστε Ελλάδα πάλι.
Το Λώουελ είναι όμορφο και ελληνικό. Όλη η Μασατσούσετς είναι μικρό ρωμέικο - πως έγινε αυτό μου λες;Από την αρχή. Χαθήκαμε στο δρόμο. Σε άσχημες εξοχές, όμορφες πόλεις, σκοτεινιές ικανές να γεννήσουν κθούλου και τρόμο, το σπίτι , τη γειτονιά, το τελευταίο σπίτι του Τζακ κει μέσα στους έλληνες. Χαθήκαμε κυνηγώντας τις τελευταίες εικόνες, την τελευταία συγκίνηση. Τρώγοντας εκείνα τα υπέροχα κραμπκέικς της Βαλτιμόρης, τα καβουράκια στο Αϊλάντερ, τους αστακούς του Μέην. Όμως αυτά έχουν ήδη γίνει αναμνήσεις. Όχι κι ο Τζακ. Η ελληνική μετάφραση φάτσα κάρτα στην έκθεση - θυμάμαι εκείνο το γλυκό κορίτσι που έφερε ο Γιάγκος μας στο σπίτι, “είναι η μεταφράστρια του Κέρουακ” μου είπε, της έκανα ένα ζεστό, τυλίχτηκε στις κουβέρτες, δεν ήταν καλά αλλά…, μιλούσαμε ώρες, έφυγε και να την τώρα, εκείνο το γλυκό κορίτσι Στο Δρόμο μας. Δεν επιτρέπονταν οι φωτογραφίες μας είπαν αλλά επέμεινα, παρακάλεσα, ξέρετε, είναι κείνο το κορίτσι, της έκανα ένα ζεστό, τυλίχτηκε στις κουβέρτες, δεν ήταν καλά αλλά εκείνη το μετάφρασε, λέημπορ ο’ λαβ… Κατάλαβαν και μας άφησαν. Κοίτα τι σου έφερα από τον Τζακ, μονάκριβη! Γράψαμε στη γραφομηχανή το αντίο. Αφήσαμε την πόλη του - τελευταία στάση το νεκροταφείο.
Αγόρασα μελατονίνη. Σε λίγες ώρες μπαίνουμε στο αεροπλάνο.