Giant όπως τότε
από mirandolina στις August 4th, 2007
Ήμουν πρωτη δημοτικού όταν ο θείος Φάνης έδινε για το πανεπιστήμιο. Όχι όποια σχολή να είναι - ήταν ο μόνος άνθρωπος που γνώρισα ποτέ που ονειρευόταν να γίνει δασολόγος. Ήταν πάντα ένας εξαίρετος θείος,επίσης και άνθρωπος της γνώσης. Μου μάθαινε παράξενα πράμματα, διόλου τετριμμένα - ας πούμε, τη δομή του ατόμου. Και τα εξηγούσε καλά, αν και οι απορίες μου ακόμη με κάνουν και γελάω: ας πούμε, αν ανάμεσα στον πυρήνα και τα ηλεκτρόνια υπάρχει κενό, γιατί δεν τρέχει η σούπα από το πιάτο;Ο θείος Φάνης πέρασε στο πανεπιστήμιο, ο πιο ενθουσιωδης φοιτητής που γνώρισε ποτέ η δασολογία. Και συνέχισε να μου μαθαίνει πράγματα παράξενα, να μου μιλάει για τον κόσμο που αποκαλύπτουν το μεγάλο και το μικρό. Δεν ξέρω καν αν θυμάται εκείνες τις κουβέντες μας. Μα εγώ θυμαμαι, και πιο πολύ θυμάμαι τη λάμψη στα μάτια του όταν μιλούσε για τις γιγάντιες σεκόγιες.
Στο νου μου, αυτά τα θεόρατα δένδρα έχουν την αύρα του θεωτικού. Δεν είναι μόνο τα τρεις χιλιάδες χρόνια της ζωής τους ή το κόκκινο ανθεκτικό τους ξύλο και η παραδοξα ρηχή τους ρίζα ή ακόμη η αγαστή συνεργασία τους με ένα τόσο δα μικρούλι σκιουράκι, που το λένε τσικαρί και είναι τσικαρί όνομα και πράγμα, που τους εξασφαλίζει την επιβίωση. Δεν είναι καν το δέος που γεμίζει καρδιά και νου, όταν τις αντικρύζεις πρώτη φορά, όταν αναμετριέσαι με τις ρίζες του πεσμένου γίγαντα ή προσπαθείς να αντιληφθείς το χρόνο πέρα από τις δικές σου φυσικές εποχές για να κατανοήσεις πως οι σπόροι της χρειάζονται είκοσι με τριάντα χρόνια για να ωριμάσουν. Η δεκαετία-τίποτε… Όχι, δεν είναι αυτά ο κύριος λόγος. Είναι εκείνη η λάμψη στα μάτια του θείου του Φάνη, η γιορτή της (επι)γνώσης του θαυμάσιου. Χτες περπατούσα ανάμεσα στις σεκόγιες της Σιέρρα Νεβάδα. Πουθενά αλλού στον κόσμο δεν έχει σεκόγιες.
Χτες, περπατούσα ανάμεσα στις σεκόγιες της Σιέρρα Νεβάδα, χαζεύοντας τα τσικαρί που τρεχάλιζαν, παρατηρούσαν, μάζευαν και φρόντιζαν το γιγάντιο φίλο τους. Ολόκληρο το υπόλοιπο γιοσέμιτι δεν μπόρεσε να μου δώσει τη χαρά που μου έδωσαν οι σεκόγιες του θείου του Φάνη και του θαυμάσιου.Μετά, οδήγησα ατελείωτες ώρες σε ατελείωτες στροφές. Μα δε με ένοιαζε τίποτε.
Ο θείος Φάνης είναι τώρα καθηγητής στο πανεπιστήμιο - στη δασολογία. Δεν έχει δει ποτέ από κοντά τις γιγάντιες σεκόγιες, αλλά τις ξέρει μία-μία από καρδιάς. Είναι αυστηρός, μαθαίνω, μα έχει την ίδια λάμψη στα μάτια όταν μιλάει για την επιστήμη του.
