I left my heart in San Francisco
από mirandolina στις August 3rd, 2007
Το αγοράκι στην παιδική χαρά πετάει έναν αητό- ουράνιο τόξο. Ο ένας από τους δυό μπαμπάδες του το κρατά από το χέρι και του γελάει. Στην πρώτη παιδική χαρά που χτίστηκε σε τούτη τη χώρα. Στο καρουσέλ τα παιδιά διαλέγουν ζωάκι. Καβάλα στα λιοντάρια, στις πάπιες, στα αλογα. Στο πάρκο, ήρεμοι κόβουν βόλτες όλοι - κάποιοι απολαμβάνουν το τσιγαριλίκι τους κάτω από τις φυλλωσιές, κάποιοι διαβάζουν. Στη γωνιά του σκακιού κανείς σήμερα. Κανείς ακόμη. Κάνει λίγη ψύχρα είναι αλήθεια. Το σπίτι του οικοδεσπότη μας είναι μια παλιά αποθήκη ονειρικά διαμορφωμένη από ανθρώπους που κουβαλάνε καλοχωνεμένη την pop κουλτούρα της αμερικής.
Στην Κάστρο, οι σημαίες των ομοφυλοφύλων στολίζουν όλες τις κολλόνες. To Height Asbury είναι η ακριβότερη περιοχή του Σαν Φρανσίσκο, γεμάτη από τα απομεινάρια αυτού που κάποτε ήταν η ισχυρότερη αντικουλτούρα της δεκαετίας του ‘60. Στο City Lights ξεφυλλίζω το free press και ο γνωμοδότης καταριέται την ώρα και την στιγμή που δεν παίζει λαχεία για να μπορεί να αγοράσει το μισό βιβλιοπωλείο.Η Αμοιβάδα είναι μια τεράστια αποθήκη γεμάτη δίσκους, cd, βινύλια και DVD, σε τιμές που ξεκινούν από το ένα δολλάριο. Ο υπάλληλος δεν χρειάζεται να κοιτάξει το κομπιούτερ του για να μας πεί αν το box set του Φιλ Όκς που ψάχνουμε είναι εξαντλημένο. Τα μαγαζιά με ρούχα από δεύτερο έχουν τα πιο όμορφα κομμάτια που έχω δεί εδώ και χρόνια. Οι καινούριες μου σόλες είναι, λέει, “satan resistant”.
Το Σαν Φρανσίσκο είναι γοητευτικό και σου κλέβει την καρδιά από την πρώτη στιγμή. Καταλαβαίνεις γιατί το αγάπησαν και το διάλεξαν άνθρωποι σαν τους μπήτνικ, την Τζόπλιν -που ούτε μια ταμπέλα δεν δείχνει ποιό υπήρξε το σπίτι της-, το Ρον Κομπ και τόσους άλλους. Είναι η πιο χαλλλαρή, αυθόρμητη και ειλικρινής πόλη των ΗΠΑ, ένας τόπος στον οποίο θα μπορούσαν να μείνουν όλοι, που σε κερδίζει και μπορεί να γίνει πατρίδα σου την ίδια στιγμή.Όλο το δεύτερο πρωί το περάσαμε ψάχνωντας τα σημάδια του Κέρουακ. Τα μέρη που πέρασε είναι όλα εδώ, έστω και αν έχουν καταντήσει κωλάδικα. Φτύσαμε αίμα για να βρούμε το παλιό του σπίτι εδώ, αφού ούτε μια πινακίδα, ούτε μια πλάκα, ούτε καν ο χάρτης μας δεν σημαιώνουν το αδιέξοδο δρομάκι όπου βρίσκεται.
Στην Καλιφόρνια όλα μικραίνουν. Ειδικά στο Σαν Φρανσίσκο. Οι τεράστιες πινακίδες, οι τεράστιες μερίδες, οι τεράστιοι άνθρωποι, τα τεράστια κτίρια ανήκουν σε μια άλλη χώρα. Ακόμα και τα τεράστια αυτοκίνητα φαίνεται να υποχωρούν κάπως. Είναι η πρώτη φορά σε όλο το ταξίδι που δυσκολευτήκαμε να καταλάβουμε ακόμη και το Starbucks, που η πινακίδα του αλλάζει και ακολουθεί την αισθητική του Height Asbury.
)
