One mile from Mt Pleasant, Penn state
από mirandolina στις July 11th, 2007
Είμαστε στη βεράντα ενός μικρού “σπιτιού”, φτιαγμένου από κορμούς δέντρων. Ένα κρεβάτι, ένα τραπέζι, εξω η βεραντούλα, ο πάγκος… Τζιτζίκια γύρω, μυρμήγκια περπατούν στην οθόνη. Από το πρωί στο δρόμο.
Φύγαμε από τη ΝΥ κατα τις 12 το πρωί. Το προηγούμενο βράδυ την αποχαιρετήσαμε από ψηλά, στον εβδομήντακάτι όροφο του Ροκφέλερ Σέντερ. Τα φώτα της πόλης χάνονται μακριά στον ορίζοντα, αφήνοντας εκατοντάδες επισκέπτες και εμάς μαζί, να προσπαθούμε να χωρέσουμε την ουσία της σε ένα βλέμμα.
Σταθήκαμε στο Πενν στέητ στο δρόμο μας για το Μίσιγκαν. Περαστικοί από ένα τόπο καταπράσσινο, γεμάτο δάση. “Από αυτά περνούν οι αμερικάνοι και σου λένε, τι προβλήματα με το περιβάλλον μας λέτε, εδώ ο κόσμος είναι καταπράσσινος“, είπε ο Γνωμοδότης. Βουνά, μικρές κοιλάδες, δέντρα πυκνά, αδιαπέραστα. Στη μέση του δάσους οι παράγκες από τους κορμούς, δίπλα στη λιμνούλα. Οι άνθρωποι έρχονται εδώ για ψάρεμα, τρέκινγκ, επαφή με τη φύση. Κλέψαμε λίγο.
Αύριο έχει πολλές ώρες στο δρόμο, πάλι. Χαίρομαι. Μου είχε λείψει. Το καινούριο, τερατώδες άη-ποντ (λόγω ύψους;) είναι γεμάτο τις πρέπουσες μουσικές. Από τον διαπολιτειακό 78, στον 76, ύστερα στον 70, με το on the road again. Α, ναι. Η ομορφιά που γέννησε, όταν γέννησε, αυτός εδώ ο τόπος, γεννήθηκε μοναχά στο δρόμο.
Αύριο νωρίς, θα φτάσουμε στο Πίτσμπουργκ, εκεί απ όπου ξεκίνησαν ο Λούις κι ο Κλαρκ. Ο δρόμος μας κι ο δρόμος τους θα συναντηθούν πολλές φορές - όπως, υποσυνείδητα, συναντήθηκε με όλων εκείνων που αγαπήσαμε σε αυτή τη χώρα. Ύστερα, ο δρόμος για το Σικάγο. Από κει ξεκινάει ο 66. Εχουμε τέσσερις βορειοαμερικάνικους άτλαντες, τρεις χάρτες του, τη διαδρομή και τα τραγούδια στο μυαλό μας. Τώρα στ αλήθεια αρχίζει το ταξίδι.