Εμένα δε μ’ αγάπησε κανείς…
από mirandolina στις July 10th, 2007
-Καλημέρα σας, καλέσατε την Budget/ Avis/ Hesepsilakiagnanteve, με λένε Ντόροθυ/ Αντριου / Μαρκ (κι ας έχω την πιο μπολυγουντ προφορά) πως μπορώ να σας εξυπηρετήσω;
-Καλημέρα σας. Θα ήθελα να μου δώσετε μιαν τιμή για την ενοικίαση ενός αυτοκινήτου από τώρα ως τότε.
- Μάλιστα. Ενα φουλ σάιζ…
-Δε θέλω φουλσάιζ, θέλω Σέβυ Μαλιμπού.
-Μάλιστα. Και τι ώρα θα το πάρετε; … τι ώρα θα το παραδώσετε? … θα το παραδώσετε στην ίδια διεύθυνση? … Είναι 38 ημέρες και η τιμή μας είναι 1303/ 1453/ 1660 δολάρια συν ο φόρος 13% συν η ασφάλεια 21,95 δολαρια την ημέρα.
-Είναι πολύ ακριβά.
-Μη σας ανησυχεί αυτό. Σίγουρα θα έχετε κάποια εκπτωτική κάρτα, από αεροπορική εταιρία ή εταιρική κάρτα
-Όχι δεν έχω
-Τότε θα έχετε καρτα από τα (ονομα γνωστού σουπερμαρκετ)
-Ούτε αυτήν έχω
(σιωπή - δέος)
-Σας παρακαλώ κοιτάξτε στο πορτοφόλι σας και πείτε μου τι κάρτα έχετε
-Εχω βίζα, μαστερκαρντ, αμερικαν
-Λυπάμαι, με αυτές δε δικαιούστε καμμία έκπτωση. (απορεί με αυτό που εκστομίζει. Είμαι η μπάι δη μπουκ ανύπαρκτη περίπτωση. Με λυπάται. Προσπαθεί να με παρηγορήσει - όλοι κάνουν ότι μπορούν και με παρηγορούν)
Όμως, αν βγάλετε μια κάρτα (σουπερμαρκετ / αεροπορικη/ εταιρικη) την επόμενη φορά θα δικαιούστε εκπτώσεις 5 ως 35%.
Δεν έχω ούτε μία κάρτα της προκοπής… Δεν έχω… Είμαι αυτή που πληρώνει τα κερατιάτικα, αυτή που τη λυπούνται οι ινδοί Ντόροθυ και Άντριου και τα συναφή, αυτή που ποτέ κανείς δε θα της χαρίσει 40 δολάρια από το επόμενο ντεπόζιτο βενζίνη. Είμαι αυτή που δεν υπάρχει στα βιβλία και τώρα πρέπει να απαντήσει ατάραχη σε αυτόν που της θυμίζει πως δεν είναι άξια ούτε μιας κάρτας σουπερμάρκετ, ενός εκπτωτικού κουπονιού.
Δάκρυα γεμίζουν τα μάτια μου - ο υπάλληλος γελάει μαζί μου, προσπαθεί να σταματήσει αλλά δε μπορεί, ma’am λέει, γελάει κι αυτός μέχρι δακρύων, ma’am, αλλά τίποτε, δε μπορεί να συμμαζευτεί, τίποτε - το μηχανάκι που ηχογραφεί φορ μάι σέιφτυ τις συνομιλίες έχει τα ντοκουμέντα, τα χάχανα και τις αποτυχημένες προσπάθειες συνομιλίας, ma’am, ma’am, καθώς κι εγώ κι ο ινδός κλαίγαμε από τα γέλια…
υγ Τελικά, η Μπάτζετ με λυπήθηκε και με ελέησε με 15%. Η Μπάτζετ με αγαπάει. Όμως εγώ αγαπάω τον ινδό. Αδικη ζωή, άδικη…
φιλάκια!